Je valt prima in slaap. Boek dichtklappen, licht uit, weg. En dan ben je rond drie uur klaarwakker. Hartslag iets te snel, hoofd te helder, gedachten die zich aan elkaar rijgen. Je weet dat het stom is om
naar je telefoon te kijken, en je doet het toch.
Voor de meeste mensen die mijn praktijk binnenwandelen is dit niet een keer in de week. Het is een patroon. Drie tot vijf nachten, soms allemaal. En altijd in dat zelfde raam tussen half drie en vier.
Voor mensen met een overactief zenuwstelsel staat de stress-respons standaard te scherp afgesteld. Een kleine prikkel in je systeem, een lichte daling van je bloedsuiker, een geluid van buiten, of zelfs een
droom die net iets te dichtbij komt, is genoeg om je volledig wakker te schakelen. Je lichaam kent geen halve standen meer.
